Op deze pagina leest u meer over de Herdenkingsplaquette in Oranjebuurt als herinnering aan het spoorwegongeluk waar zes kinderen bij om het leven kwamen in 1950.
Inwoners Oranjewijk Groningen herdenken ‘vergeten’ treinramp. ‘Dood zes kinderen werd altijd onder de pet gehouden’
Oranjewijk herdenkt ‘vergeten kinderramp’ spoorwegongeluk met gedenkteken
Reactie’s op de uitnodiging
Dag Afsaneh,
Deze keer heb ik je bericht goed ontvangen.
Ik ben in 1943 geboren om de hoek van het ongeval.
Geboren in de Amalia van Solm straat 26b.
Ik was 7 jaar oud toen het ongeluk gebeurde.
Maar een geluk bij een ongeluk was dat straf had van mijn moeder en mocht die middag niet buiten spelen.
12 augustus zal ik er zijn,
Wim Kol
————————————————————————————————–
Hallo Afsaneh
Mijn naam is Clara Sloof-Hoiting
Van mijn zus die nog in Groningen woont kreeg ik het artikel over het Herdenkingsmonument toegestuurd, mij schoten direkt de tranen in de ogen, wij woonden in die tijd in de Graaf Adolfstraat op nr. 78
Ik was destijds zes bijna zeven en op die bewuste dag liep ik langs die plek, waar allemaal zand lag en veel kinderen aan het spelen waren, maar omdat er geen vriendinnetjes van mij bij waren ben ik doorgelopen, richting het Reitdiep om te kijken of mijn vriendin Koosje, die in een binnenvaartschip woonde, die in het Reitdiep lag, thuis was, dat was ze niet. Dus ik liep weer terug en in die korte tijd is dat ongeluk gebeurd!!! Je zag op dat moment, eigenlijk alleen die grote brokken steen!
Dat die kinderen op de muur zijn geklommen is niet waar, ze waren gewoon aan het spelen in het zand. Wel heel dicht bij dat spoor!!
Ik ben naar huis gelopen achterdeur in , mijn moeder zei dat mijn vader dacht dat ik daar ook onder lag en was daar heengegaan, kwam later onder het bloed en heel hard huilend weer thuis,
Herinner me het nog erg goed wat een drama!
Voor de nabestaanden is het wel goed denk ik zo’n monument, zit er nog over na te denken om ook te gaan, het is voor mij toch ook een soort trauma, ik denk er niet vaak meer aan,
er is al een heel leven voorbij gegaan met ook de nodige gebeurtenissen, zie het nog wel helder voor mij, dat gaat nooit meer weg.
Het is een wonder dat er geen vriendinnetjes van mij bij waren, eigenlijk kende ik er niemand van, behalve Gerrie Kuipers, die een paar deuren van ons af woonde.
Die heeft er hersenletsel aan overgehouden. Zijn ouders zijn al heel gauw verhuisd
Clara Sloof- Hoiting
————————————————————————————————–
Beste mensen,
Op 12 augustus wil ik graag bij de onthulling van de gedenkplaat aanwezig zijn.
Ik heb bijzondere herinneringen aan het gebeuren, ik ben geboren in de Amalia van Solms straat nummer 40 in 1937.
Tijdens het ongeluk was ik met mijn moeder naar mijn oma. Maar veel slachtoffers waren mijn vrienden.
Inderdaad het gebeuren is helemaal weggedrukt in de tijd.
Heel goed dat het nu nog een plaats krijgt.
Jan Venhuis Haren
————————————————————————————————
Mijn herinneringen aan 12 augustus 1950:
Zaterdag 12 augustus 1950, een stralende zonnige dag. Mijn vader, toen wethouder van onderwijs, werd gebeld over een dodelijk ongeluk met kinderen aan het eind van het Nassauplein. Hij wilde daar direct heen, op de fiets (een auto hadden we toen niet) en ik vroeg of ik met hem mee mocht. Dat was goed Dus wij via Peizerweg –waar we toen woonden — Paterswoldseweg, Westerhaven, Westersingel, Oranjesingel, Nassaulaan, naar de plek des onheils.
De overleden kinderen en de gewonden waren natuurlijk al lang weggebracht. Er waren veel mensen, die druk met elkaar praatten over de verschrikkelijke gebeurtenis. En hoe die kon gebeuren? Wel, aan het einde van de Noorderstationsstraat stond het gebouw van het Noorderstation, dat de straat afsloot. Er naast was richting Moesstraat een spoor-overslag. Vandaaruit werden bv. per (zwarte) tram kolen en cokes vervoerd naar de gasfabriek aan de Bloemsingel en naar het verwarmingsgebouw van het Academisch Ziekenhuis aan de Oostersingel. En ook de andere kant op richting Wilhelminakade.
Bij de bloemenveiling daar was net een nieuwe toegang gebouwd aan weerszijden ( of alleen aan de zijde van het ongeluk) muren en de opening werd provisorisch afgesloten met hekken van dikke houten balken met wijdmazig gaas erop. Als het goederentreintje er langs moest, werden die hekken opengezet, zoals nu ook het geval was geweest. Toen wij er waren stond de trein er nog net zo en duidelijk was te zien, dat een hek kennelijk teruggezwaaid en klem geraakt was tussen de trein en de vers gemetselde muur, die door de geweldige kracht was omgedrukt, waardoor de kinderen ,die daar in het zand speelden en naar de trein keken onder die muur terecht kwamen met alle noodlottige gevolgen van dien.
Mijn vader sprak nog met omstanders en mogelijk met ouders en/of kennissen van slachtoffers.
Daarna fietsten we diep bedroefd weer terug naar huis.
Wim Roelfsema
————————————————————————————————–
Onderstaand het verhaal van mijn vader met zijn herinneringen aan de ramp in 1950.
Mijn vader was destijds 9 jaar en werd Freddy Muller genoemd. ( tegenwoordig Vincent)
Mijn vader woonde aan de Graaf Adolfstraat 32 samen met ouders en broer Hero die 2 jaar ouder was.
Mijn vader speelde samen met een vriendje bij Oving in nieuwe rioolbuizen die daar lagen. Ineens hoorde zij veel sirenes van polities en ambulance richting de Graaf Adolfstraat rijden. Beide vrienden haasten om te kijken wat er aan de hand was. Ze liepen tot de groenteveiling. Hij zag de omgevallen muur met daaronder buurtkinderen. Mensen in paniek en in rep en roer, een vreselijk gezicht. Ineens kwam de vader van mijn vader aan komen rennen. Hij tilde een heel groot stuk muur op waar een kind onder lag. Om zo een groot brok muur op te tillen moet de adrenaline wel door zijn lijf hebben gegierd.
Toen vader Piet zijn zoon zag staan werd hij naar huis gestuurd.
Onderweg kwam hij zijn moeder tegen die ook rende naar de plek des onheils om zoon te zoeken.
De familie Hoeve, verhuurde per dag een wasmachine, hebben 2 kinderen verloren onder de muur. Daarnaast was er ook een familie die net terug was van vakantie. Hun kind wilde graag nog even naar de tent om te spelen. Ook zij verloren een zoon.
In de avond kreeg Fam. Muller veel bezoek om te vragen hoe het was en of 1 van de Mullers ook betrokken was bij het ongeluk. Gelukkig was alles goed.
De gehele straat was in diepe rouw. Als medeleven deed iedereen in de straat, een week, de overgordijnen dag en nacht dicht.
Ook was er een dag na de ramp sprake van ramptoerisme. Er kwamen heel veel mensen kijken op de plek des onheils.
Hartelijke groet,
Freddy Muller ( Vincent)
————————————————————————————————–
Dit is een klasse foto van de Koningin Emma school uit 1950, kregen wij naar aanleiding van de berichtgeving over de ramp in 1950. De school stond vlakbij de plek van het ongeval.
Uitzending TV Noord 7 mei 2025
